Η οικογένεια δεν χρειάζεται συγγνώμη

Η οικογένεια δεν είναι κατάλοιπο ενός παλιού κόσμου που περιμένει να καταργηθεί από την πρόοδο.
Είναι η πρώτη και πιο ανθεκτική μορφή κοινωνικής συνοχής , το κύτταρο μέσα στο οποίο μαθαίνει κανείς τι σημαίνει ευθύνη, δέσμευση, συνέχεια.
Καμία θεσμική δομή, καμία ιδεολογία, κανένα κράτος δεν έχει καταφέρει να αντικαταστήσει αυτό που προσφέρει μια λειτουργική οικογένεια: σταθερότητα που δεν εξαρτάται από συγκυρία.

 Ό,τι δεν χτίζεται δεν καταργείται. Καταρρέει.

Μέσα σε αυτήν, ο ρόλος του πατέρα δεν είναι διακοσμητικός, ούτε «παρωχημένο μοντέλο» προς εκσυγχρονισμό.
Είναι λειτουργία, όριο, προστασία, παρουσία, πειθαρχία που δεν συγχέεται με αυταρχισμό.
Ένα παιδί που μεγαλώνει με σταθερή πατρική παρουσία δεν κερδίζει απλώς έναν «βοηθό» στη μητέρα,κερδίζει ένα δεύτερο μοντέλο αντοχής, ένα δεύτερο σημείο αναφοράς για το πώς αντιμετωπίζει κανείς τη δυσκολία, χωρίς να καταρρέει και χωρίς να επιτίθεται.

Ρόλος που καταργείται δεν αντικαθίσταται. Αφήνει κενό.

Η σύγχρονη κουλτούρα έχει μάθει να μιλά για αποσύνδεση σαν να είναι ελευθερία, και για διάλυση δεσμών σαν να είναι πρόοδος.
Είναι μια επικίνδυνη σύγχυση. Όταν ο άνδρας απογυμνώνεται συστηματικά από τον ρόλο του να στηρίζει και να προστατεύει, όχι επειδή τον αμφισβητεί κανείς σε ατομικό επίπεδο, αλλά επειδή τον απαξιώνει σε επίπεδο αφήγησης, το κενό που μένει δεν το γεμίζει καμία «αυτονομία».
Το γεμίζουν μοναξιά, ανασφάλεια, γενιές παιδιών χωρίς σταθερό σημείο αναφοράς.

 Ελευθερία χωρίς δέσμευση δεν είναι ελευθερία. Είναι αναβολή του κόστους.

Η πατρότητα δεν είναι εξουσία πάνω σε κανέναν.
Είναι ανάληψη βάρους που κανείς δεν σε αναγκάζει να κουβαλήσεις, αλλά το κουβαλάς επειδή αλλιώς δεν χτίζεται τίποτα διαρκές.
Είναι η καθημερινή, αθόρυβη πράξη του να στέκεσαι όταν θα ήταν πιο εύκολο να φύγεις, να αντέχεις χωρίς να σκληραίνεις, να βάζεις όρια χωρίς να καταπιέζεις, να δείχνεις τρυφερότητα χωρίς να τη συγχέεις με αδυναμία.
Μια κοινωνία που περιφρονεί αυτόν τον ρόλο δεν απελευθερώνεται, αποσταθεροποιείται, και το πληρώνει σε βάθος γενεών, όχι σε βάθος ετών.

Το βάρος που δεν κουβαλάει ο πατέρας, το κουβαλάει κάποιος άλλος. Συνήθως το παιδί.

Το ίδιο ισχύει και για την επίθεση στο ανδρικό φύλο ως κατηγορία.
Η κριτική στη βία, στην κακοποίηση, στην ανευθυνότητα είναι όχι μόνο θεμιτή αλλά αναγκαία,κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν την αρνείται.
Αλλά όταν η κριτική σε συγκεκριμένες συμπεριφορές μετατρέπεται σε συλλογική ενοχοποίηση ενός ολόκληρου φύλου, παύει να είναι ανάλυση και γίνεται ιδεολογική συνταγή που τιμωρεί τον πολύ για το λάθος του λίγου.
Η δικαιοσύνη δεν κρίνει κατηγορίες, κρίνει πράξεις.
Τα προβλήματα της βίας και της κακοποίησης λύνονται με ευθύνη, θεσμούς, παιδεία, όχι με τη δαιμονοποίηση ενός φύλου ούτε με την απαξίωση του θεσμού που, ιστορικά, έχει αποδειχθεί ο πιο αποτελεσματικός μηχανισμός προστασίας των πιο αδύναμων μελών του , των παιδιών.

 Η ενοχή δεν κληρονομείται με το φύλο. Κληρονομείται με την πράξη.
Όποιος κρίνει κατηγορίες αντί για πράξεις, δεν κάνει δικαιοσύνη. Κάνει προπαγάνδα.

Η πραγματική προοδευτικότητα δεν είναι να καταργήσεις τον πατέρα ή να τον μετατρέψεις σε προαιρετικό αξεσουάρ.
Είναι να ξαναδώσεις αξία στην ευθύνη, στη σχέση, στη φροντίδα, στη σταθερότητα,αξίες που δεν είναι «ανδρικές» ή «γυναικείες», είναι ανθρώπινες, αλλά χρειάζονται και τους δύο γονείς για να μεταδοθούν πλήρως.
Γιατί χωρίς οικογένεια δεν χτίζεται κοινωνία που αντέχει στον χρόνο.
Και χωρίς πατέρα, πολύ συχνά, λείπει το στέρεο έδαφος πάνω στο οποίο μεγαλώνει ελεύθερος και δυνατός ο επόμενος άνθρωπος.

 Πρόοδος που γκρεμίζει το θεμέλιο δεν λέγεται πρόοδος. Λέγεται κατεδάφιση.  Στέρεο έδαφος δεν σημαίνει έδαφος χωρίς σκιά. Σημαίνει έδαφος που δεν βουλιάζει.