Ασφάλεια και δικαιοσύνη! Πόσο ακόμα θα πληρώνουμε με αίμα την ανικανότητα;

Γράφω με θυμό και με φόβο που δεν κρύβεται πια.
Η Ελίζαμπεθ Τζέιν Ρος, 38 χρόνων, Σκωτσέζα, ήρθε στην Ελλάδα για να βοηθήσει. Βρέθηκε νεκρή μέσα σε βαλίτσα, σε εγκαταλελειμμένο κτίριο στην Κυψέλη.

Ο 26χρονος Αφγανός που κατηγορείται για την ανθρωποκτονία από πρόθεση, τη ληστεία και τις παραβάσεις περί όπλων, έφτασε εδώ το 2016 ως ασυνόδευτος ανήλικος. Χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.
Χωρίς πραγματική γνώση του ποιος είναι.
Χωρίς καμία εγγύηση ότι δεν θα γίνει απειλή.Αυτό δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό.
Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που αφήνει ανθρώπους να μπαίνουν χωρίς χαρτιά ή με ψευδή στοιχεία, να μένουν χρόνια, να κυκλοφορούν ανάμεσά μας και να μην ξέρει κανείς πραγματικά ποιοι είναι. Στην Ελλάδα δεν γίνεται καμία ουσιαστική αναγνώριση. Δεν ελέγχεται σε βάθος το παρελθόν, οι προθέσεις, η αληθινή ταυτότητα. Και μετά ξαφνιαζόμαστε όταν συμβαίνουν εγκλήματα.Κάνουν εγκλήματα και μετά κοροϊδεύουν την αστυνομία και τη δικαιοσύνη. Αρνούνται, εφευρίσκουν τρίτα πρόσωπα, ισχυρίζονται πανικό, στέλνουν ψεύτικα μηνύματα, χρησιμοποιούν κάρτες θυμάτων, αλλάζουν τηλέφωνα. Στέκονται μπροστά στην ανακρίτρια και τηρούν σιωπή ή πετάνε ιστορίες για ηλικιωμένους που τους συμβουλεύουν. Η δικαιοσύνη τους δίνει χρόνο. Η κοινωνία πληρώνει με φόβο.Αλλάζουν θρησκεία «και καλά». Δηλώνουν χριστιανοί, παντρεύονται χριστιανές, συμμετέχουν σε οργανώσεις με θρησκευτικό χαρακτήρα. Στην ουσία όμως, όταν έρχεται η ώρα, εμφανίζονται στοιχεία μίσους απέναντι στη χριστιανική πίστη. Λένε ψέματα. Και είναι επικίνδυνοι για την ελληνική κοινωνία. Μια κοινωνία που έχει ήδη τους δικούς της παραβάτες. Τώρα έχει και ξένους που κυκλοφορούν ελεύθεροι, χωρίς κανείς να ξέρει τι πραγματικά κουβαλούν μέσα τους.Εγώ, ως γυναίκα, δεν θέλω να φοβάμαι όταν περπατάω. Δεν θέλω να σκέφτομαι αν το πρόσωπο δίπλα μου είναι αυτό που δηλώνει ή κάτι εντελώς διαφορετικό.
Η ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα. Και η δικαιοσύνη δεν είναι θέατρο.
Όταν κάποιος μπαίνει παράτυπα, μένει ανεξέλεγκτος και διαπράττει φρικαλεότητες, το κράτος οφείλει να αντιδρά με σκληρότητα.
Όχι με δικαιολογίες. Όχι με καθυστερήσεις. Όχι με σιωπή.Αρκετά.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι χώρος όπου επικίνδυνοι άνθρωποι βρίσκουν καταφύγιο και μετά γελάνε με το σύστημα.
Θέλουμε σύνορα που ελέγχουν, ταυτοποίηση που δεν εξαπατάται, δικαιοσύνη που τιμωρεί χωρίς καθυστερήσεις και πολιτική που βάζει την ασφάλεια των πολιτών πάνω από κάθε ιδεολογία.Α
Αυτό δεν είναι ρατσισμός. Είναι επιβίωση.
Και εγώ, ως γυναίκα αυτής της χώρας, αρνούμαι να σωπαίνω άλλο.