Εδώ Πολεοδομία Υπάρχει Ένας. Πάντα Υπάρχει Ένας.

Εδώ Πολεοδομία
Υπάρχει Ένας. Πάντα Υπάρχει Ένας.

Η ηρωική εξαίρεση που αποκαλύπτει την συστηματική εγκληματική αδράνεια του ελληνικού Δημοσίου.
Στην απέραντη εγκατάλειψη των δημόσιων υπηρεσιών, εκεί όπου η ζέστη λιώνει τα πλαστικά των ανεμιστήρων και η απελπισία χιλιάδων πολιτών μετατρέπεται σε βουβή οργή μέσα από ανεκπλήρωτες κλήσεις, υπάρχει πάντα ένας.

Ένας υπάλληλος που δεν έχει ακόμα παραδοθεί στην κυρίαρχη λογική της αδράνειας. Ένας μηχανικός που μένει μετά το ωράριο, μια γραμματέας που σηκώνει το ακουστικό ακόμα και όταν κανείς δεν θα την κατηγορούσε για την αντίθετη επιλογή. Ένας λειτουργός που κρατάει με νύχια και με δόντια ό,τι έχει απομείνει από την έννοια του δημόσιου λειτουργήματος.

Δεν είναι απλώς ένας υπάλληλος.
Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι το σύστημα μπορεί να λειτουργήσει.
Και ακριβώς γι’ αυτό, είναι η πιο σκληρή, η πιο ανελέητη κατηγορία εναντίον του.

Η Πολεοδομία, τα Δημαρχεία, τα ΚΕΠ, τα Υπουργεία, παντού επαναλαμβάνεται το ίδιο θέατρο του παραλόγου.
Από τα είκοσι τηλέφωνα, τα δεκαεννέα οδηγούν στο κενό.
Διακοσμητικά κουφάρια που ηχούν ως τραγική ειρωνεία μιας διοίκησης που έχει συνειδητά επιλέξει την εσκεμμένη κωφότητα. Δεν πρόκειται για ανικανότητα.

Πρόκειται για πολιτική επιλογή.
Η διοίκηση έχει ρίξει το βάρος της συνολικής εξυπηρέτησης στους ώμους δύο-τριών ανθρώπων, μετατρέποντας την προσωπική τους αξιοπρέπεια και επαγγελματική ευσυνειδησία σε άλλοθι για τη συλλογική παρακμή.

Αυτός ο «ένας» δεν είναι η λύση.
Είναι η τραγική απόδειξη της σαπίλας.

Γιατί αν εκείνος μπορεί να σηκώνει το τηλέφωνο τριάντα φορές τη μέρα, μέσα στη γραφειοκρατική άβυσσο και την ψυχική εξάντληση, τότε ολόκληρο το σύστημα γνωρίζει πολύ καλά πώς λειτουργεί η επικοινωνία.
Απλώς αρνείται να την γενικεύσει.
Προτιμά να εκμεταλλεύεται την ηρωική εξαίρεση παρά να χτίσει δομές.
Προτιμά την προσωπική θυσία από τη συλλογική ευθύνη.
Η δομική βία της «ατομικής λύσης»
Αυτή η κατάσταση δεν είναι τυχαία.
Είναι η κορύφωση μιας νεοφιλελεύθερης, πελατειακής διαχείρισης του κράτους που εδώ και δεκαετίες αποδομεί συστηματικά τις δημόσιες λειτουργίες.
Υποστελέχωση, έλλειψη ψηφιακής υποδομής, απαξίωση του ανθρώπινου δυναμικού, μεταφορά αρμοδιοτήτων χωρίς αντίστοιχους πόρους.
Το αποτέλεσμα είναι μια δημόσια διοίκηση-ζόμπι, υπάρχει στα χαρτιά, αλλά λειτουργεί μόνο χάρη σε λίγους ζωντανούς ιστούς που ακόμα αντιστέκονται.

Ο «ένας» υπάλληλος μετατρέπεται έτσι σε λειτουργικό άλλοθι.
Η δημοτική αρχή, ο περιφερειάρχης, ο υπουργός, κρύβονται πίσω από αυτόν τον ήρωα για να αποφύγουν τις πολιτικές τους ευθύνες.
«Μα υπάρχει κάποιος που απαντάει», λένε.

Και με αυτό το επιχείρημα νομιμοποιούν την εγκατάλειψη των υπολοίπων.
Είναι η κλασική τεχνική της εξατομίκευσης μιας συστημικής αποτυχίας.
Όπως ακριβώς στην υγεία, όπου οι γιατροί που μένουν να δουλεύουν 48 ώρες χωρίς ρεπό χρησιμοποιούνται για να κρύψουν τις τεράστιες ελλείψεις, έτσι και εδώ ο «καλός υπάλληλος» γίνεται το ηθικό άλλοθι μιας πολιτικής που έχει εγκαταλείψει την έννοια του κοινωνικού συμβολαίου.

Πέρα από την Πολεοδομία, ένα ολόκληρο μοντέλο διακυβέρνησης
Το φαινόμενο δεν περιορίζεται σε ένα γραφείο.
Είναι δομικό.
Είναι η ίδια λογική που βλέπουμε σε κάθε επαφή του πολίτη με το κράτος, ώρες στην αναμονή, ατελείωτα «πέρασμα από το άλλο τμήμα», ψηφιακές πλατφόρμες που υπάρχουν μόνο για να παρουσιάζονται σε PowerPoint, και στο τέλος η εξάρτηση από την «καλή σχέση» ή την τύχη να πέσεις πάνω στον «έναν».

Αυτή η κατάσταση παράγει βαθιά πολιτική αποξένωση.
Ο πολίτης δεν νιώθει ότι ανήκει σε μια πολιτεία που τον υπηρετεί.
Νιώθει ότι είναι εχθρός ενός μηχανισμού που τον ταλαιπωρεί συνειδητά.
Και όταν τελικά βρει τον «έναν» υπάλληλο, η ανακούφιση μετατρέπεται γρήγορα σε οργή, γιατί αυτός ο άνθρωπος πληρώνει με την ψυχική και σωματική του υγεία το τίμημα της συλλογικής ολιγωρίας.

Κύριε Δήμαρχε, κύριοι Περιφερειάρχες, κύριοι Υπουργοί, δεν σας κατηγορούμε ότι δεν υπάρχει κανείς.
Σας κατηγορούμε ότι αφήσατε τους λίγους να σας σώσουν τα προσχήματα, ενώ οι πολλοί και οι υποδομές λείπουν επιδεικτικά.
Δεν είναι ατυχία. Είναι πολιτική επιλογή.
Και αυτή η επιλογή έχει όνομα, απαξίωση του δημοσίου χώρου, ιδιωτικοποίηση του κέρδους και κοινωνικοποίηση του κόστους, πελατειακή διαχείριση της απόγνωσης.
Δεν ζητάμε «καλύτερους υπαλλήλους».
Ζητάμε σύστημα. Δομές. Προσλήψεις. Ψηφιακή διακυβέρνηση που να λειτουργεί. Λογοδοσία.

Και πάνω από όλα, πολιτική βούληση να σταματήσει η εκμετάλλευση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ως υποκατάστατο του κράτους πρόνοιας.
Μέχρι τότε, ο «ένας» θα συνεχίσει να είναι εκεί.
Να σηκώνει το τηλέφωνο.
Να κρατάει όρθια την τελευταία ψευδαίσθηση λειτουργίας.
Και κάθε φορά που το κάνει, θα μας υπενθυμίζει με τον πιο βίαιο τρόπο πόσο βαθιά έχει πέσει το δημόσιο μας οικοδόμημα.
Και η οργή των πολιτών δεν θα σβήσει. Θα μεγαλώνει.
Γιατί ξέρουμε πια, δεν είναι ότι δεν μπορεί. Είναι ότι δεν θέλετε.