Το «Τζάμπα» του Κυρίου Αδαή

Το «Τζάμπα» του Κυρίου Αδαή

Ή: Πώς ένας υπουργός Υγείας μετατράπηκε στον πλέον επικίνδυνο άντρα της δημόσιας υγείας

Υπάρχουν στιγμές που ένα πολιτικό σύστημα αποκαλύπτεται όχι από τις πράξεις του αλλά από τη γλώσσα του.
Και υπάρχουν λέξεις που δεν λένε απλώς κάτι, λένε τα πάντα.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης, υπουργός Υγείας της χώρας, επέλεξε τη λέξη «τζάμπα».
Τρεις φορές. Με χαμόγελο. Μπροστά στις κάμερες.

«Τζάμπα φάρμακα. Τζάμπα νοσοκομεία. Τζάμπα παραλία.»

Μαζέψτε το χαμόγελό σας, κύριε υπουργέ.
Και ετοιμαστείτε να ακούσετε αυτό που αρνείστε να δείτε.

Ο λαός δεν πληρώνει τζάμπα. Πληρώνει με αίμα χρόνια.

Ας ξεκινήσουμε από το πιο βασικό, γιατί φαίνεται ότι τα βασικά σας διαφεύγουν.
Τίποτε δεν είναι τζάμπα σε ένα κράτος που χρηματοδοτoύν οι πολίτες του με εισφορές, φόρους και κρατήσεις ολόκληρης της εργασιακής τους ζωής.
Η υγεία δεν είναι χάρη.
Είναι δικαίωμα που προπληρώθηκε, και ακόμα πληρώνεται.

Αλλά ας μπούμε στη λεπτομέρεια, που είναι εκεί που κρύβεται η αλήθεια.

Ποια φάρμακα, κύριε Γεωργιάδη;
Αυτά που οι καρκινοπαθείς αναμένουν μήνες να εγκριθούν, ενώ η ασθένεια δεν αναμένει;
Αυτά που οι χρόνια πάσχοντες αγοράζουν από την τσέπη τους γιατί το σύστημα αποζημίωσης έχει τρύπες αρκετά μεγάλες για να χάνονται μέσα τους άνθρωποι;
Αυτά που λείπουν από τα ράφια, που δεν εγκρίνονται, που κοστίζουν σε συμμετοχές όσο η μισή σύνταξη κάποιου ηλικιωμένου;

Και ποια νοσοκομεία;
Εκείνα όπου ασθενείς ξαπλώνουν σε φορεία στους διαδρόμους, επειδή δεν υπάρχουν κλίνες;
Εκείνα όπου η αναμονή για εγχείρηση μετριέται σε έτη, πολλές φορές περισσότερα από όσα μπορεί να αντέξει η αρρώστια;
Εκείνα που τρέχουν με το ήμισυ του απαραίτητου προσωπικού, επειδή γιατροί και νοσηλευτές εξαντλούνται, παραιτούνται και φεύγουν ακέφαλοι για χώρες όπου η επιστήμη τους αναγνωρίζεται με αξιοπρεπείς αμοιβές;

Αυτά τα νοσοκομεία λέτε ότι προσφέρεται «τζάμπα»;

Ο Σαλμάς φωνάζει. Το ΕΣΥ σωπαίνει. Εσείς χαμογελάτε.

Ας κάνουμε, τώρα, αυτό που η πολιτική ευθύνη επιβάλλει: να θυμηθούμε.
Να μην αφήσουμε τα λόγια να εξαφανιστούν στο πηγάδι της ειδησεογραφικής λήθης.
Ο Μάριος Σαλμάς, γιατρός, πρώην υπουργός, άνθρωπος της ίδιας σας παράταξης, σας κοίταξε στα μάτια και είπε, με ονοματεπώνυμο και χωρίς περιστροφές,

 «Ξέρω πώς δίνεις τις δουλειές στα νοσοκομεία.»

Είπε ακόμη ότι δύο δισεκατομμύρια ευρωπαϊκά κονδύλια , χρήματα που είχαν σκοπό φάρμακα, εξοπλισμούς, υποδομές, ζωές, «κατέληξαν σε ιδιωτικές τσέπες».
Είπε ότι «ούτε το 5% της διαφθοράς δεν έχει βγει ακόμα στη φόρα».
Είπε ότι «οι δικογραφίες θα έρθουν και για την υγεία».

Εσείς δεν απαντήσατε.
Αντ’ αυτού βγήκατε δημόσια να μιλάτε για «τζάμπα παραλία».

Αυτό δεν είναι θράσος.
Αυτό είναι κάτι πιο σκοτεινό, είναι η συμπεριφορά κάποιου που έχει πειστεί ότι δεν χρειάζεται να λογοδοτήσει.
Ποτέ. Σε κανέναν.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης ως σύμπτωμα

Ο κ. Γεωργιάδης δεν είναι τυχαία επιλογή για το Υπουργείο Υγείας.
Είναι αποτέλεσμα συστήματος.
Ενός συστήματος που θέλει στα υπουργεία πρόσωπα ικανά να επικοινωνούν , ακόμα και κενό.
Ειδικά κενό.
Να κουβαλούν αυτοπεποίθηση αντί για γνώση, να κατεβάζουν τίτλο αντί για αριθμούς, να χαμογελούν αντί να απολογούνται.

Γιατί υπουργός ο οποίος απολογείται σημαίνει κάτι πήγε στραβά.
Και κάτι που πήγε στραβά σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να εξηγήσει για ποιον λόγο πήγε στραβά.
Και αυτό, στο σύστημα που περιγράφει ο Σαλμάς, είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα που μπορεί να συμβεί.

Οπότε, αντί για εξηγήσεις, τζάμπα φάρμακα.
Αντί για ευθύνες, τζάμπα νοσοκομεία.
Αντί για λογοδοσία, τζάμπα παραλία.

 Η παραλία ως πολιτικό αντικείμενο

Η πιο αποκαλυπτική εκ των τριών φράσεων δεν είναι τα φάρμακα ή τα νοσοκομεία. Είναι η παραλία.

Γιατί στη φράση «τζάμπα παραλία» κρύβεται ολόκληρη η φιλοσοφία μιας πολιτικής κουλτούρας που βλέπει τους πολίτες ως μάζα η οποία πρέπει να κρατιέται αρκετά ευτυχισμένη ώστε να μην εξεγείρεται, αλλά όχι αρκετά ικανοποιημένη ώστε να απαιτεί περισσότερα.
Η παραλία είναι το ψωμί και θέαμα του σύγχρονου ελληνικού πολιτικού λεξιλογίου.
Το «βλέπεις, δεν είστε και τόσο άτυχοι».
Το «τι παραπονιέστε, έχετε ήλιο».

Αυτή η φράση λέει: σας φτάνουν τα ψίχουλα. Εμείς κρατάμε το ψωμί.

Για ποιον κίνδυνο μιλάμε

Ας μην στρογγυλοποιούμε τα πράγματα.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι απλώς ένας υπουργός με κακό χιούμορ ή βαριά επικοινωνιακή αμαρτία.
Είναι ένας πολιτικός ο οποίος ,με φόντο καταγγελίες για δισεκατομμύρια που χάθηκαν, για διορισμούς που μυρίζουν αλλιώς, για ΕΣΥ που ασθμαίνει, επέλεξε να μιλήσει για τζάμπα αγαθά αντί να δώσει λόγο.
Αυτό δεν είναι ανικανότητα. Είναι στρατηγική.

Και μια στρατηγική που θέλει τον πολίτη σιωπηλό, ευγνώμονα και κατώτερο είναι η πιο επικίνδυνη μορφή διακυβέρνησης.
Όχι γιατί ουρλιάζει. Αλλά γιατί χαμογελά.

Η ώρα της μνήμης

Ο ελληνικός λαός έχει μάθει να συγχωρεί γρήγορα.
Αυτό δεν είναι αρετή, είναι τραύμα που έχει εξελιχθεί σε αντανακλαστικό.
Αλλά υπάρχουν λέξεις που δεν πρέπει να ξεχαστούν.
Και υπάρχουν πρόσωπα πίσω από αυτές τις λέξεις.

Το πρόσωπο που λέει «τζάμπα παραλία» σε λαό που ξενυχτάει στα επείγοντα δεν αξίζει λησμοσύνη.
Αξίζει πλήρη και ψύχραιμη πολιτική λογοδοσία , σε κάλπη, σε βουλή, σε δικαστήριο, σε ιστορία.

Γιατί οι δικογραφίες, όπως είπε ο Σαλμάς, έρχονται.

Και μαζί τους έρχεται κάτι που κανένα χαμόγελο δεν μπορεί να σβήσει, η αλήθεια.