Πώς μετατρέψαμε την αδυναμία μας σε κέρδος τους και γιατί αρνούμαστε να το δούμε
Υπάρχει ένας άνθρωπος που σήμερα κοιτάει τον λογαριασμό του ρεύματος και εκτιμά αν θα ανοίξει το κλιματιστικό. Έξω καίει. Μέσα αποπνίγεται.
Αλλά τα νούμερα δεν βγαίνουν. Δίπλα στον λογαριασμό, πεταμένο στο τραπέζι, ένα δελτίο ειδήσεων: «Η Ελλάδα ενισχύει την άμυνα της θωράκισης».
Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι στατιστική. Είναι η αλήθεια που κρύβουν με λέξεις.
Η ακρίβεια δεν έπεσε από τον ουρανό.
Δεν είναι φυσική καταστροφή, δεν είναι «παράπλευρη απώλεια» της ιστορίας, δεν είναι κάτι που απλώς «συμβαίνει».
Είναι το αποτέλεσμα μιας συνειδητής επιλογής, να χρήμα για τα όπλα και να μην υπάρχει για το ψωμί.
Να γεμίζει ο κρατικός κορβανάς όταν πρόκειται για F-35 και να αδειάζει όταν πρόκειται για νοσοκομεία.
Μας λένε ότι φταίει η Ουκρανία, φταίει το Ιράν, φταίει ο πόλεμος. Ψέμα.
Φταίει αυτός που αποφάσισε πως ο πόλεμος αξίζει να χρηματοδοτηθεί , κι εσύ αξίζει να πληρώσεις τον λογαριασμό.
Το ReArm Europe δεν είναι αμυντικό πρόγραμμα.
Είναι ανακατανομή πλούτου προς τα πάνω, σε εξέλιξη, μπροστά στα μάτια μας. Δισεκατομμύρια ευρώ ανακατευθύνονται από τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τις συντάξεις, στις αμυντικές βιομηχανίες.
Αυτές οι βιομηχανίες δεν τρέφουν παιδιά, δεν θεραπεύουν αρρώστους, δεν κρατούν ζεστά σπίτια.
Παράγουν ένα μόνο προϊόν, θάνατο.
Και ο θάνατος, αυτή τη στιγμή, έχει πολύ καλές τιμές στο χρηματιστήριο.
Ο κατώτατος μισθός αγγίζει τα 750 ευρώ, το ρεύμα έχει διπλασιαστεί, τα τρόφιμα έχουν γίνει πολυτέλεια για εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά.
Και την ίδια ώρα δανειζόμαστε για να αγοράσουμε πολεμικά αεροσκάφη.
Αυτό δεν είναι ανάγκη. Είναι επιλογή.
Και την επιλογή αυτή κάποιος την παίρνει, όχι εσύ.
Μιλούν για «ασφάλεια».
Εννοούν τη δική τους.
Ποια ασφάλεια νιώθει η ηλικιωμένη που δεν μπορεί να αγοράσει φάρμακα;
Ποια ασφάλεια νιώθει ο νέος που φεύγει στο εξωτερικό γιατί εδώ δεν μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς;
Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε σχολεία χωρίς βιβλία και δασκάλους , είναι αυτά «ασφαλισμένα»;
Η αληθινή ασφάλεια δεν έχει φτερά και ρουκέτες.
Έχει δωρεάν υγεία, αξιοπρεπή δουλειά, σπίτι που μπορείς να κάνεις, σχολείο που αξίζει.
Όλα αυτά τα «κόβουν» για να χτίσουν μαχητικά.
Και το παρουσιάζουν ως θυσία για το «κοινό καλό», σαν το κοινό καλό να μην είσαι κι εσύ μέσα σ’ αυτό.
Το πιο δύσκολο είναι να το πούμε αυτό, και γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να ειπωθεί, η Ελλάδα δεν είναι μόνο θύμα.
Έχει γίνει συνεργός.
Κάθε φορά που η χώρα μας τροφοδοτεί πολεμικές επιχειρήσεις, κάθε φορά που δεχόμαστε σιωπηλά τη στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης, κάθε φορά που αποδεχόμαστε ως αναπόφευκτο αυτό που είναι καθαρή πολιτική επιλογή, γινόμαστε κι εμείς μέρος της μηχανής.
Δεν αρκεί να πονάμε.
Πρέπει να ονομάζουμε αυτό που μας πονά και αυτόν που μας κάνει.
Δεν ζητάμε πολλά.
Ζητάμε να σταματήσει η αιμορραγία του δημόσιου χρήματος προς τη βιομηχανία θανάτου.
Ζητάμε να ανακατευθυνθούν οι πόροι στην υγεία, στην παιδεία, στην κοινωνική πρόνοια.
Ζητάμε να λογοδοτήσουν αυτοί που αποφασίζουν ποιος ζει ζεστός και ποιος όχι. Ζητάμε να ζούμε σαν άνθρωποι στον τόπο μας ,όχι σαν αναλώσιμο κομμάτι μιας γεωπολιτικής σκακιέρας που τη βλέπουμε μόνο από τη μεριά των πιονιών.
Η φωτιά στην τσέπη σου δεν είναι τύχη.
Είναι πολιτική απόφαση.
Και οι πολιτικές αλλάζουν, αλλά μόνο όταν αρνηθούμε να τις αποδεχτούμε ως μοίρα. Η σιωπή είναι συγκατάθεση.
Και η συγκατάθεση έχει τιμή.
Την πληρώνεις ήδη. Κάθε μήνα. Στον λογαριασμό του ρεύματος.
Comments are closed.