ΤΟ MUAY THAI ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΩ ZOOM. ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ

Το Muay Thai είναι σωματική, πολιτισμική και ηθική τέχνη.
Η μετάδοσή του απαιτεί επαφή, χρόνο, διόρθωση και συνύπαρξη.
Η οθόνη μπορεί να μεταδώσει πληροφορία, αλλά όχι την παράδοση.

Το Muay Thai δεν είναι μόνο πολεμική τέχνη και άθλημα, είναι πολιτισμική πρακτική με τελετουργικά στοιχεία, όπως το Wai Kru, το Ram Muay και η χρήση του Mongkol. Αυτά δεν είναι διακοσμητικά. Εκφράζουν σεβασμό, ταπεινότητα, πειθαρχία και σύνδεση με την παράδοση. Η μετάδοσή τους απαιτεί συμμετοχή, όχι παρακολούθηση. Η οθόνη μπορεί να εξηγήσει τη σημασία τους, αλλά δεν μπορεί να δημιουργήσει τη συλλογική εμπειρία του dojo ή του camp.

Γραμμένο από έναν άνθρωπο που πέρασε τη ζωή του ταξιδεύοντας ανάμεσα σε δασκάλους, ναούς και camps της Ασίας, μαθαίνοντας όχι μόνο τεχνική, αλλά την κουλτούρα, τη φιλοσοφία και τις παραδοσιακές θεραπείες που κρατούν όρθιες αυτές τις τέχνες

Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να πείσω. Γράφω για να κόψω.
Δεν είμαι απλώς ένας άνθρωπος που χτύπησε σάκους και μέτρησε γύρους.
Είμαι κάτι πιο επικίνδυνο για όσους θέλουν να πουλήσουν ψέμα.
Είμαι μάρτυρας.
Μια ολόκληρη ζωή ταξιδιών μέσα στην Ασία, από camps  ως ναούς στο βουνό, καθισμένος δίπλα σε γέρους δασκάλους που δεν μιλούσαν αγγλικά αλλά μιλούσαν με το σώμα τους, μαθαίνοντας όχι μόνο πώς χτυπάει ένα γόνατο αλλά γιατί χτυπάει έτσι, ποια φιλοσοφία κρύβεται πίσω από κάθε κίνηση, ποια παράδοση θεραπείας ακολουθεί κάθε τραυματισμό, ποια κοσμοθεωρία κρατάει όρθια μια ολόκληρη τέχνη επί αιώνες.

Δεν προέρχομαι μόνο από το Muay Thai.
Προέρχομαι από τη μελέτη, τον σεβασμό και τη βαθιά γνώση πολλών πολεμικών παραδόσεων της Ασίας  και ακριβώς γι’ αυτό αναγνωρίζω το ψέμα όταν το βλέπω, γιατί έχω δει την αλήθεια απέναντί του, ξανά και ξανά, σε δεκάδες διαφορετικούς τόπους.
Και τώρα, ύστερα από τόσα ταξίδια, τόσους δασκάλους, τόση γνώση που δεν αγοράζεται με κάρτα πληρωμής, βλέπω παιδιά να λένε ότι «μαθαίνουν Muay Thai» κοιτώντας μια οθόνη στο δωμάτιό τους, μόνα, καθισμένα σε καρέκλα γραφείου, με το τηλέφωνο δίπλα τους έτοιμο να χτυπήσει, ασφαλή, άθικτα, ανέγγιχτα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι βλέπω και μεγαλύτερους να γίνονται δάσκαλοι με τηλεδιάσκεψη.

Ασφαλή.
Αυτή είναι η λέξη που σκοτώνει την τέχνη.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή στο Muay Thai από τη λέξη «ασφάλεια», γιατί το Muay Thai δεν γεννήθηκε για να είναι ασφαλές.
Γεννήθηκε σε πολέμους,χωράφια όπου πολεμιστές έλυναν διαφορές με το σώμα τους γιατί δεν είχαν τίποτα άλλο εκείνη την εποχή .
Γεννήθηκε στο χώμα, στην ξηρή σκόνη, στο σώμα-με-σώμα δύο ανθρώπων που αποφάσισαν να κοιτάξουν ο ένας τον φόβο του άλλου κατάματα και να μην κλείσουν τα μάτια.
Ό,τι δεν κουβαλάει αυτόν τον κίνδυνο δεν είναι Muay Thai.
Είναι χορογραφία με μουσική υπόκρουση, ντυμένη με το όνομα μιας τέχνης που δεν της ανήκει.

Και το χειρότερο δεν είναι η άγνοια των αρχαρίων.
Το χειρότερο είναι η ανοχή των έμπειρων.
Δασκάλων που ξέρουν την αλήθεια, που την έχουν ζήσει στο ίδιο τους το δέρμα, και επιλέγουν να τη θάψουν κάτω από ένα ασημένιο κουμπί «Εγγραφή Τώρα».
Αυτούς κατηγορώ πρώτα απ’ όλους. Όχι τον μαθητή που ψάχνει διέξοδο.
Τον δάσκαλο που πουλάει ψέμα γνωρίζοντας ότι είναι ψέμα.

Το ψέμα έχει όνομα, και το όνομα είναι «βολικό»

Δεν υπάρχει «ψηφιακή μάχη».
Δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ, και δεν θα υπάρξει, όσο κι αν το μάρκετινγκ επιμένει να ζευγαρώνει αυτές τις δύο λέξεις σαν να έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.

Όταν η online διδασκαλία παρουσιάζεται ως ισοδύναμη με τη δια ζώσης, τότε παραβιάζεται η φύση της τέχνης. Η τεχνολογία μπορεί να υπηρετήσει την παράδοση, αλλά δεν μπορεί να την ενσαρκώσει.

Η μάχη είναι λέξη ιερή, βγαλμένη μέσα από αιώνες πόνου, θυσίας, σπασμένων μυτών και σπασμένων ονείρων, και δεν επιτρέπω, ακούστε με καλά, δεν επιτρέπω, να τη φοράνε σαν φτηνό κοστούμι όσοι πουλάνε μηνιαίες συνδρομές των 29,99 με το πρόσχημα της «προσβασιμότητας».

Αυτό που συμβαίνει πίσω από μια κάμερα δεν είναι μάχη. Είναι παρουσίαση.
Είναι επίδειξη.
Είναι θέατρο σκιών φτιαγμένο για ανθρώπους που θέλουν να πιστέψουν ότι αγόρασαν κάτι το οποίο, στην πραγματικότητα, δεν κόστισε ποτέ σε κανέναν ούτε μια σταγόνα αίματος, ούτε ένα δάκρυ, ούτε μια νύχτα αϋπνίας μπροστά σε μία προπόνηση η έναν αγώνα.
Και όποιος δάσκαλος διδάσκει αποκλειστικά μέσω Zoom, με μοναδικό και αποκλειστικό κίνητρο το χρήμα, δεν είναι δάσκαλος.

Είναι έμπορος που φοράει το προσωπείο του δασκάλου επειδή το προσωπείο πουλάει καλύτερα από το πραγματικό του πρόσωπο.
Ο ναός της τέχνης έχει γίνει παζάρι, κι εγώ αρνούμαι να σιωπήσω μπροστά σε αυτή την ιεροσυλία.

Έχω δει ανθρώπους να θυσιάζουν τα πάντα — υγεία, οικογένεια, νιότη — για να κρατήσουν ζωντανή αυτή την τέχνη μέσα σε συνθήκες φτώχειας που κανείς δυτικός δεν φαντάζεται.
Δεν πρόκειται να μείνω άφωνος ενώ κάποιος, καθισμένος σε άνετο σπίτι με φωτισμό στούντιο, τη μετατρέπει σε podcast με μηνιαία τιμολόγηση και «bonus περιεχόμενο» για όσους πληρώνουν το ακριβότερο πακέτο.

Το σώμα δεν ψεύδεται η οθόνη ψεύδεται πάντα.

Το χέρι του δασκάλου πάνω στον ώμο σου, εκείνη τη στιγμή ακριβώς που διορθώνει τη γωνία του ισχίου σου για χιλιοστό πριν χτυπήσεις, αυτή είναι η αληθινή γλώσσα της τέχνης, και αυτή η γλώσσα δεν μεταφράζεται σε pixel, δεν συμπιέζεται σε codec, δεν χωράει σε καμία ανάλυση οθόνης όσο 4K κι αν είναι.
Δεν υπάρχει bandwidth αρκετό στον κόσμο για να μεταφέρει το βάρος ενός γονάτου μέσα στο clinch, τη μυρωδιά του ιδρώτα του αντιπάλου σου, τον σφυγμό στον καρπό σου μια στιγμή πριν χτυπήσεις, τον ήχο ,εκείνον τον συγκεκριμένο, ξερό, τρομακτικό ήχο, του κόκαλου πάνω στο κόκαλο.
Η οθόνη δείχνει σχήματα σε κίνηση.
Το Muay Thai δεν είναι σχήμα.
Είναι αλήθεια που πονάει, και η αλήθεια δεν μεταδίδεται μέσω wifi, όσο δυνατό κι αν είναι το σήμα σου.

Σκέψου το παιδί που κάθεται μπροστά στην οθόνη του και μιμείται μια κίνηση χωρίς κανέναν να του πει ότι το ισχίο του στρίβει λάθος, ότι το πόδι στήριξης λυγίζει επικίνδυνα, ότι η αναπνοή του κόβεται τη λάθος στιγμή.
Αυτό το παιδί δεν μαθαίνει τεχνική. Μαθαίνει μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση τεχνικής, μια εικόνα που μοιάζει σωστή στην κάμερα αλλά είναι καταστροφική στην πραγματικότητα, γιατί κανένα μάτι δεν παρακολουθεί την πραγματικότητα ,μόνο το πλάνο. Όποιος σου λέει ότι μπορεί να σε μάθει να αντέχεις χτύπημα, να διαχειρίζεσαι το clinch, να διαβάζεις τον αντίπαλο μέσα από μια οθόνη, είναι είτε ανόητος είτε απατεώνας.
Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή, όσο κι αν ψάξεις να τη βρεις.
Θα σε στείλει στο ring με ψευδαίσθηση ετοιμότητας, και θα πληρώσεις εσύ, με το ίδιο σου το πρόσωπο, το κόστος της δικής του άγνοιας  ή χειρότερα, της δικής του απληστίας.
Αυτό δεν είναι ρητορική υπερβολή σχεδιασμένη να σοκάρει.
Το έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια, πολλές φορές, σε πολλά γυμναστήρια, σε πολλές χώρες.

Η ιεροτελεστία δεν πουλιέται σε πλατφόρμα

Το Wai Kru δεν είναι χορογραφία φτιαγμένη για like και κοινοποιήσεις. Είναι προσκύνημα.
Είναι το σώμα που μιλάει σε γλώσσα αρχαιότερη από τις λέξεις, λέγοντας σε όσους ήρθαν πριν από σένα: σε τιμώ, σε θυμάμαι, σου χρωστάω αυτό που είμαι σήμερα. Είναι η στιγμή που ο μαθητής σταματά να είναι άτομο και γίνεται κρίκος σε μια αλυσίδα αιώνων.
Πώς τολμά κανείς, πώς τολμά , να το διδάξει μέσα από κάμερα laptop, σε δωμάτιο με αφίσες στον τοίχο και ρυθμιζόμενο LED φωτισμό, χωρίς κανέναν άλλο άνθρωπο δίπλα του να μοιραστεί τη σιωπή πριν από έναν αγώνα, χωρίς κανέναν να νιώσει το ρίγος που περνάει από σώμα σε σώμα σε μια γεμάτη αίθουσα προπόνησης;

Αυτό δεν είναι μετάδοση παράδοσης.
Είναι κλοπή εικόνας χωρίς το περιεχόμενο.
Παίρνουν το κέλυφος,τις κινήσεις, τη μουσική, το Mongkhon στο κεφάλι, και πουλάνε το άδειο κουτί σαν να είναι γεμάτο.
Ο πελάτης πληρώνει για την αίσθηση της αυθεντικότητας, όχι για την ίδια την αυθεντικότητα, γιατί η ίδια η αυθεντικότητα δεν πωλείται ποτέ, μόνο βιώνεται, και βιώνεται μόνο μέσα σε κοινότητα σωμάτων που μοιράζονται τον ίδιο χώρο, τον ίδιο κίνδυνο, τον ίδιο ιδρώτα.

Στο εμπόριο, ο μαθητής γίνεται νούμερο

Εδώ βρίσκεται η πραγματική βρωμιά, κι ας το πω καθαρά, χωρίς διπλωματία, χωρίς μαλακά λόγια που θα κάνουν κάποιους να νιώσουν πιο άνετα.
Όταν ένας «δάσκαλος» έχει δέκα χιλιάδες συνδρομητές ταυτόχρονα, δεν έχει ούτε έναν μαθητή.
Έχει καταναλωτές.
Έχει αριθμούς σε ένα spreadsheet.
Πραγματική σχολή περιορίζεται φυσικά από τον χώρο, από το πόσα σώματα χωράνε στο ίδιο δωμάτιο, από το πόση προσοχή αντέχει ένας δάσκαλος να δώσει σε κάθε μαθητή του χωρίς να τον προδώσει.
Αυτός ο περιορισμός δεν είναι ατέλεια του συστήματος.
Είναι το ίδιο το σύστημα.
Είναι η εγγύηση ποιότητας που καμία τεχνολογία δεν μπορεί να αντικαταστήσει, γιατί δεν πρόκειται για τεχνικό πρόβλημα προς λύση, πρόκειται για ανθρώπινη σχέση που δεν κλιμακώνεται.

Η οθόνη καταργεί αυτόν τον περιορισμό όχι επειδή τον νίκησε παιδαγωγικά, αλλά επειδή τον αγνόησε εμπορικά.
Και όποιος γιορτάζει αυτή την «κλιμάκωση» σαν δημοκρατικοποίηση της γνώσης, δεν γιορτάζει την τέχνη.
Γιορτάζει το ταμείο του.
Ας μιλήσουμε ανοιχτά, γιατί η υποκρισία με αηδιάζει περισσότερο από την ίδια την απληστία, μια σχολή με πενήντα μαθητές μπορεί να ζήσει τον δάσκαλό της με αξιοπρέπεια χωρίς να προδώσει κανέναν.
Μια πλατφόρμα με πενήντα χιλιάδες συνδρομητές δεν χρειάζεται καν να ξέρει τα ονόματά τους.

Μη με πείτε ρομαντικό, κολλημένο στο παρελθόν.
Δεν είμαι ρομαντικός, είμαι κάποιος που έχει δει νέα παιδιά, γεμάτα ενθουσιασμό και εμπιστοσύνη, να μπαίνουν σε ring νομίζοντας ότι ξέρουν να μπλοκάρουν επειδή το είδαν καθαρά, αργά, σε βίντεο με slow motion, και να βγαίνουν από εκείνο το ring με σπασμένο πλευρό, με σπασμένη μύτη, με σπασμένη αυτοπεποίθηση, γιατί κανένα χέρι δεν σταμάτησε ποτέ να διορθώσει το λάθος τους πριν αυτό γίνει έξη, πριν χαραχτεί μέσα στο ίδιο τους το νευρικό σύστημα.
Αυτό είναι το πραγματικό τίμημα του ψέματος.
Και το τίμημα αυτό δεν το πληρώνει ποτέ ο πωλητής. Το πληρώνει πάντα το παιδί.

Δεν αρνούμαι την τεχνολογία, αρνούμαι την υποκρισία της τεχνολογίας.

Ας μην παρεξηγηθώ σκόπιμα από όσους θέλουν βολικά να με βαφτίσουν τεχνοφοβικό γέρο, κολλημένο σε μια εποχή που πέρασε.

Ένα βίντεο ανάλυσης μπορεί πράγματι να βοηθήσει έναν προχωρημένο αθλητή να δει το δικό του λάθος από γωνία που δεν βλέπει ζωντανά.

Μια θεωρητική εξήγηση μπορεί να φωτίσει μια αρχή πριν αυτή δοκιμαστεί στο σώμα. Μια online συνάντηση μπορεί να κρατήσει ζωντανή μια κοινότητα σε καιρούς κρίσης, όπως έγινε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Αυτό δεν το αρνούμαι ποτέ, ούτε μία στιγμή.

Αυτό που αρνούμαι, με όλη τη δύναμη που μου απέμεινε, είναι το ψέμα που ντύνεται σαν πρόοδος.
Η αξίωση ότι η οθόνη μπορεί να αντικαταστήσει ,όχι να συμπληρώσει, να αντικαταστήσει, το χέρι που διορθώνει, το tatami που δέχεται το βάρος σου, τον ιδρώτα που μοιράζεσαι, τον φόβο που αντιμετωπίζεις μπροστά σε κάποιον πραγματικό, την κοινότητα που σε κρατάει όρθιο όταν θέλεις να τα παρατήσεις.

Το συμπλήρωμα έγινε υποκατάστατο, και το υποκατάστατο πουλήθηκε στην αγορά ως πρωτότυπο, με την ίδια σιγουριά, με την ίδια τιμή, μερικές φορές και με μεγαλύτερη.

Αυτή είναι η απάτη για την οποία μιλάω.
Όχι νομική απάτη που θα σε πάει σε δικαστήριο.
Ηθική απάτη που σαπίζει κάτι πολύ πιο βαθύ από τον νόμο.

Η πρόσκληση για μάχη

Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να χαϊδέψω αυτιά, ούτε για να κερδίσω φίλους μέσα στον χώρο.
Το γράφω για να ανοίξω μια πληγή, γιατί έχω μάθει, μέσα από μια ολόκληρη ζωή πάνω σε tatami, ότι μόνο οι πληγές αναγκάζουν τον κόσμο να κοιταχτεί ειλικρινά στον καθρέφτη.
Σε προκαλώ ανοιχτά, όποιος διδάσκει πίσω από κάμερα με μοναδικό του κίνητρο το χρήμα, στάσου μπροστά μου, κοίταξέ με στα μάτια, και πες μου κατάμουτρα ότι δεν προδίδεις την τέχνη που ισχυρίζεσαι ότι υπηρετείς.

Δεν θα με πείσεις, όσο εύγλωττος κι αν είσαι, γιατί τα λόγια σου δεν αλλάζουν αυτό που λείπει, η αφή, ο κίνδυνος, η σχέση.

Κι αν χρειαστεί να μείνω μόνος μου, φωνάζοντας αυτή την αλήθεια ειδικά  σε έναν κόσμο που προτιμά πάντα την ευκολία από την τιμιότητα, θα μείνω εκεί, όρθιος, όπως στάθηκα σε κάθε ναό, σε κάθε camp, σε κάθε δωμάτιο δασκάλου που με δίδαξε χωρίς ποτέ να μου ζητήσει να βιαστώ.

Η τέχνη δεν χρειάζεται την έγκρισή σας για να παραμείνει αληθινή.
Χρειάζεται την τιμή σας.
Και η τιμή, η πραγματική τιμή, δεν χωράει ποτέ σε ένα link του Zoom, όσο επαγγελματικό κι αν φαίνεται το interface.

Το Muay Thai δεν είναι πληροφορία,είναι ύπαρξη που μοιράζεται.
Δεν μεταδίδεται, βιώνεται, εκεί όπου δύο σώματα εμπιστεύονται το ένα στο άλλο τον πόνο τους.
Κι όποιος το πουλάει σαν προϊόν σε συνδρομητική πλατφόρμα, δεν πουλάει την τέχνη, πουλάει το είδωλό της, τον τάφο της, στολισμένο με λουλούδια που δεν έχουν ρίζες πουθενά.