Τον γνώρισα. Δεν θα πω τίποτα άλλο γι’ αυτό. Κρατώ την αίσθηση.
Ήταν καλός.
Όχι με την ευγένεια που χαρίζεται για τα μάτια του κόσμου.
Καλός με την έννοια του ανθρώπου που δεν ζητά.
Που δίνει και μετά φεύγει. Που δεν αφήνει όνομα πάνω στην πράξη του.
Δεν ήμασταν φίλοι.
Δεν θα προσποιηθώ οικειότητα.
Δεν έχω να διηγηθώ μεγάλα περιστατικά.
Δεν έχω να αποκαλύψω μυστικά.
Έχω μόνο αυτή τη μικρή αλήθεια: ήταν παρών.
Πραγματικά παρών.
Και η παρουσία του δεν απαιτούσε τίποτα.
Ήταν από τους ανθρώπους που έδιναν.
Αν αυτό λέγεται φιλανθρωπία, ας το πούμε έτσι.
Εγώ το λέω ανάγκη να μην είναι ο κόσμος τόσο κρύος.
Δεν το διαφήμιζε.
Δεν το έκανε για να το θυμόμαστε.
Το έκανε γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.
Και αυτό είναι το πιο σπάνιο.
Τι είναι η ζωή; Δεν είναι ένα πράγμα. Είναι κίνηση.
Δεν υπάρχει σταθερός εαυτός που περνά από τη ζωή στον θάνατο.
Υπάρχει ροή. Αιτίες και συνθήκες. Τίποτα δεν μένει ίδιο.
Και τίποτα δεν υπάρχει μόνο του.
Όλα είναι δεμένα.
Ένας άνθρωπος είναι σαν κύμα. Ένα σχήμα. Μια φωνή. Ένας τρόπος.
Όταν το σχήμα διαλύεται, δεν χάνεται το νερό. Επιστρέφει.
Και ξανασηκώνεται αλλού.
Με άλλο σχήμα. Άλλο όνομα. Δεν είναι ο ίδιος.
Δεν είναι εντελώς άλλος.
Είναι συνέχεια.
Δεν μιλώ για κάτι που φεύγει και πάει κάπου. Μιλώ για συνέχεια.
Κάθε πράξη, κάθε λέξη, κάθε στιγμή καλοσύνης αφήνει αποτύπωμα.
Δεν χάνεται.
Δεν πηγαίνει κάπου.
Γίνεται μέρος του κόσμου.
Γίνεται αίτιο.
Γίνεται συνθήκη.
Γίνεται το επόμενο πράγμα που θα ανθίσει.
Όσοι ρωτούν αν η ζωή συνεχίζεται μετά τον θάνατο, ίσως κάνουν λάθος ερώτηση.
Η ζωή δεν σταμάτησε ποτέ για να συνεχιστεί.
Αυτό που σταματά είναι η μορφή.
Αυτό που συνεχίζει είναι η κίνηση.
Το ποτάμι δεν σταματά επειδή άλλαξε όχθη.
Ο ήχος δεν σταματά επειδή τελείωσε η φωνή.
Η δόνηση συνεχίζει.
Ο Γιώργος ήταν άνθρωπος της νύχτας. Το ξέρω.
Η νύχτα δεν είναι μόνο σκοτάδι.
Είναι ο χώρος όπου οι άνθρωποι δείχνουν ποιοι είναι όταν δεν τους βλέπει κανείς. Εκείνος έδειχνε καλοσύνη.
Όχι γιατί ήταν τέλειος.
Κανείς δεν είναι.
Αλλά γιατί επέλεγε, ξανά και ξανά, να μην κλείσει την καρδιά του.
Αυτό είναι το πιο δύσκολο.
Και αυτό είναι το πιο αληθινό.
Δεν τον κάνω άγιο.
Δεν τον μυθοποιώ.
Δεν γράφω για να ευχαριστήσω κανέναν.
Δεν γράφω για να θίξω κανέναν.
Γράφω γιατί υπάρχει κάτι που δεν λέγεται συχνά, η αλήθεια ενός ανθρώπου δεν βρίσκεται στα μεγάλα γεγονότα.
Βρίσκεται στις μικρές στιγμές.
Στο πώς κοιτάζει.
Στο πώς ακούει.
Στο πώς φεύγει χωρίς να απαιτεί αναγνώριση.
Αν θέλουμε να τιμήσουμε τη μνήμη του, δεν χρειάζεται να κλάψουμε δημόσια.
Δεν χρειάζεται να πούμε μεγάλα λόγια.
Χρειάζεται να κάνουμε ένα πράγμα, να συνεχίσουμε.
Να δώσουμε κι εμείς, όπως έδωσε εκείνος.
Να ανάψουμε ένα κερί χωρίς να το διαφημίσουμε.
Να βοηθήσουμε κάποιον που δεν θα μας ευχαριστήσει ποτέ.
Να αφήσουμε τον κόσμο λίγο πιο ζεστό από ό,τι τον βρήκαμε.
Αυτό είναι το νόημα της συνέχειας.
Όχι η ανάμνηση, αλλά η πράξη.
Όχι το όνομα, αλλά ο απόηχος.
Όχι το κύμα, αλλά η θάλασσα.
Δεν υπάρχει ταξίδι.
Υπάρχει μεταμόρφωση.
Το κύμα έσκασε στην όχθη.
Η θάλασσα δεν έφυγε.
Και κάτι τελευταίο, για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι η ζωή τελειώνει κάπου.
Η ζωή δεν τελειώνει.
Η ζωή αλλάζει χέρια.
Αλλάζει μορφή.
Αλλάζει τρόπο.
Περνά από τον έναν στον άλλον.
Από μια πράξη σε μια άλλη.
Από μια στιγμή σε μια επόμενη.
Δεν χάνεται τίποτα.
Δεν χάνεται κανείς.
Απλώς παύουμε να βλέπουμε το σχήμα.
Και αρχίζουμε να βλέπουμε την ουσία.
Ο Γιώργος δεν έφυγε.
Έγινε αίτιο.
Έγινε σπόρος.
Έγινε το επόμενο καλό που θα συμβεί σε κάποιον που δεν θα μάθει ποτέ από πού ήρθε.
Και αυτό είναι το μεγαλείο.
Όχι το να σε θυμούνται.
Το να γίνεσαι μέρος του κόσμου χωρίς να το ζητάς.
Καλό ταξίδι, Μαζώ. Το ποτάμι σε περιμένει.
Comments are closed.