Σχεδόν 49 χρόνια μετά την αναχώρησή του από τη Γη, το Voyager 1 της NASA ανίχνευσε μια ακόμη εξαιρετική διαταραχή στον διαστρικό χώρο, αποκαλύπτοντας ότι η περιοχή πέρα από την προστατευτική φυσαλίδα του Ήλιου είναι πολύ πιο ενεργή και περίπλοκη από ό,τι πίστευαν κάποτε οι επιστήμονες.
Τα υπόλοιπα όργανα του διαστημικού σκάφους έχουν καταγράψει απροσδόκητες αλλαγές στην πυκνότητα πλάσματος και την ένταση του μαγνητικού πεδίου,φαινόμενα που συμβαίνουν σε ένα μέρος του διαστήματος, που παραδοσιακά φανταζόταν ως ένα σχεδόν άδειο, σιωπηλό κενό.
Αντίθετα, οι μετρήσεις του Voyager υποδηλώνουν ότι το διαστρικό μέσο περιέχει μέτωπα πίεσης, μαγνητικές δομές και κύματα ικανά να ταξιδεύουν σε τεράστιες αποστάσεις.
Η ανακάλυψη δεν περιλαμβάνει ένα φυσικό αντικείμενο που μπορεί να φωτογραφηθεί.
Οι κάμερες του Voyager 1 απενεργοποιήθηκαν το 1990, λίγο αφότου ο ανιχνευτής κατέγραψε την περίφημη θέα της Γης με την «Χλωμή Μπλε Κουκκίδα», και το λογισμικό που χρειαζόταν για τη λειτουργία τους αφαιρέθηκε αργότερα για εξοικονόμηση μνήμης και ενέργειας.
Επομένως, οι εικόνες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο —που δείχνουν μυστηριώδεις σεληνιακές εγκαταστάσεις, μη ανθρώπινες φιγούρες ή διαστημόπλοια κρυμμένα στο σκοτάδι— δεν είναι αυθεντικές παρατηρήσεις του Voyager.
Αυτό που μπορεί ακόμα να «δει» ο ανιχνευτής είναι αόρατη δραστηριότητα.
Το υποσύστημα κυμάτων πλάσματος ακούει για ταλαντώσεις που δημιουργούνται από ηλεκτρόνια στο ηλεκτρικά φορτισμένο αέριο που περιβάλλει το διαστημόπλοιο, ενώ το μαγνητόμετρο μετρά την ένταση και την κατεύθυνση των τοπικών μαγνητικών πεδίων.
Μεταφράζοντας τις συχνότητες των κυμάτων πλάσματος σε επιστημονικές μετρήσεις, οι ερευνητές μπορούν να υπολογίσουν την πυκνότητα του διαστρικού περιβάλλοντος, παρόλο που το αρχικό όργανο πλάσματος του Voyager 1 σταμάτησε να λειτουργεί πριν από δεκαετίες.
Αρχής γενομένης από το 2020, ο ανιχνευτής παρατήρησε μια ξαφνική και συνεχή αύξηση τόσο στην πυκνότητα του πλάσματος όσο και στην ένταση του μαγνητικού πεδίου, υποδεικνύοντας ότι είχε εισέλθει σε μια ασυνήθιστα συμπιεσμένη περιοχή πέρα από την ηλιόπαυση.
Τέτοια μέτωπα πίεσης μπορεί να προέρχονται από ισχυρές ηλιακές εκρήξεις που ταξιδεύουν προς τα έξω για χρόνια πριν συγκρουστούν με διαστρικό υλικό, αλλά η κλίμακα και η επιμονή τους συνεχίζουν να αμφισβητούν απλά μοντέλα των ορίων που περιβάλλουν το ηλιακό μας σύστημα.
Όταν το Voyager 1 διέσχισε την ηλιόπαυση το 2012, οι επιστήμονες ανέμεναν ότι η κατεύθυνση του μαγνητικού πεδίου θα άλλαζε δραματικά.
Αντ’ αυτού, το πεδίο παρέμεινε απροσδόκητα ευθυγραμμισμένο με το μαγνητικό περιβάλλον μέσα στη φούσκα του Ήλιου, δημιουργώντας ένα μυστήριο που οι ερευνητές προσπαθούν ακόμη να εξηγήσουν.
Αργότερα, η ανάλυση υπέδειξε ότι το πεδίο μπορεί να περιστρέφεται μόνο σταδιακά καθώς το διαστημόπλοιο ταξιδεύει πιο μακριά.
Η NASA περιγράφει την τρέχουσα αποστολή του Voyager ως την άμεση μέτρηση διαστρικών μαγνητικών πεδίων, σωματιδίων και κυμάτων πλάσματος σε μια περιοχή που κανένα λειτουργικό διαστημόπλοιο δεν είχε εξερευνήσει στο παρελθόν.
Το Voyager 1 λειτουργεί πλέον μόνο δύο επιστημονικά όργανα και η μειωμένη πυρηνική του παροχή αναγκάζει τους μηχανικούς να απενεργοποιούν τα συστήματα ένα προς ένα.
Οι μεταδόσεις του χρειάζονται σχεδόν μια ολόκληρη ημέρα για να φτάσουν στη Γη, φτάνοντας ως σήματα τόσο αδύναμα που μόνο οι γιγάντιες κεραίες του Δικτύου Βαθύ Διαστήματος της NASA μπορούν να τα ανιχνεύσουν.
Η ανακάλυψη είναι επομένως «αδύνατη» από δύο απόψεις: ο υποτιθέμενος κενός χώρος μεταξύ των αστεριών είναι γεμάτος με δυναμικές δομές και ένα διαστημόπλοιο κατασκευασμένο με τεχνολογία της δεκαετίας του 1970 εξακολουθεί να τις μετρά μετά από σχεδόν μισό αιώνα.
Το Voyager 1 δεν έχει ανακαλύψει μη ανθρώπινα όντα ή μυστική σεληνιακή βάση.
Έχει αποκαλύψει κάτι επιστημονικά πιο πολύτιμο – ένα κοσμικό σύνορο που αρνείται να συμπεριφερθεί όπως αναμένεται, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και λίγο πέρα από το ηλιακό μας σύστημα, η φύση εξακολουθεί να περιέχει δομές και δυνάμεις που η ανθρωπότητα δεν κατανοεί πλήρως.
Comments are closed.