Ο μεγάλος απών: Τα πολιτικά κόμματα εγκατέλειψαν τον ελληνικό αθλητισμό

Υπάρχει ένα παράδοξο που επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια στην ελληνική πολιτική ζωή.

Κάθε φορά που μια εθνική ομάδα κατακτά μια διάκριση, όταν ένας Έλληνας αθλητής ανεβαίνει στο βάθρο ή όταν ακούγεται ο εθνικός ύμνος σε μια διεθνή διοργάνωση, τα πολιτικά κόμματα σπεύδουν να εκδώσουν συγχαρητήριες ανακοινώσεις.

Οι πρόεδροι φωτογραφίζονται με αθλητές, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γεμίζουν πανηγυρικά μηνύματα και όλοι εμφανίζονται ως υπερασπιστές του ελληνικού αθλητισμού.

Την επόμενη ημέρα, όμως, επιστρέφει η σιωπή.

Η καθημερινότητα του αθλητισμού φαίνεται να μην απασχολεί σχεδόν κανέναν.
Οι θεσμικές δυσλειτουργίες, οι συγκρούσεις στις ομοσπονδίες, οι καταγγελίες, τα προβλήματα των ερασιτεχνικών σωματείων, η γραφειοκρατία, η υποχρηματοδότηση και οι διαρκείς αλλαγές του θεσμικού πλαισίου σπάνια γίνονται αντικείμενο ουσιαστικής πολιτικής παρέμβασης.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι η σιωπή των κομμάτων συνολικά. Είναι η απουσία των ίδιων των Τομέων Αθλητισμού.

Σήμερα που ο ελληνικός αθλητισμός βρίσκεται αντιμέτωπος με σοβαρές θεσμικές προκλήσεις, οι περισσότεροι κομματικοί τομείς αθλητισμού μοιάζουν να λειτουργούν σε καθεστώς μόνιμης πολιτικής αδράνειας. 

Αντί να παρακολουθούν τις εξελίξεις, να παρεμβαίνουν, να ελέγχουν την κυβέρνηση, να επεξεργάζονται προτάσεις και να ανοίγουν δημόσιο διάλογο, περιορίζονται, στις περισσότερες περιπτώσεις, στην έκδοση τυπικών συγχαρητηρίων ανακοινώσεων όταν οι εθνικές ομάδες ή οι Έλληνες αθλητές πετυχαίνουν διακρίσεις.

Έτσι, όμως, δεν ασκείται πολιτική για τον αθλητισμό.

Ο αθλητισμός δεν είναι μόνο τα μετάλλια, οι τίτλοι και οι στιγμές εθνικής υπερηφάνειας.
Είναι, πρωτίστως, οι χιλιάδες ερασιτέχνες αθλητές, οι προπονητές, οι εθελοντές και τα σωματεία που αγωνίζονται καθημερινά κάτω από δύσκολες συνθήκες. Είναι οι θεσμοί που οφείλουν να λειτουργούν με διαφάνεια, οι δημόσιοι πόροι που πρέπει να ελέγχονται και οι νόμοι που χρειάζονται διαρκή αξιολόγηση και δημοκρατική λογοδοσία.

Κι όμως, σε όλα αυτά, οι περισσότερες πολιτικές δυνάμεις παραμένουν απούσες.

Δεν αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες. Δεν ανοίγουν δημόσιες συζητήσεις.

Δεν οργανώνουν θεματικές ημερίδες. Δεν συνομιλούν συστηματικά με τα ερασιτεχνικά σωματεία. Δεν παρουσιάζουν ολοκληρωμένες προτάσεις για τη μεταρρύθμιση του αθλητικού δικαίου. Και, τις περισσότερες φορές, αντιδρούν μόνο όταν μια κρίση έχει ήδη λάβει μεγάλες διαστάσεις.

Η εικόνα αυτή γεννά ένα εύλογο ερώτημα.
Διαθέτουν τα πολιτικά κόμματα πραγματική πολιτική για τον αθλητισμό ή αντιμετωπίζουν τον αθλητισμό αποκλειστικά ως πεδίο επικοινωνιακής προβολής όταν υπάρχουν επιτυχίες;

Ένας ζωντανός Τομέας Αθλητισμού δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο στις γιορτές των μεταλλίων.
Οφείλει να είναι παρών κάθε ημέρα. Να παρακολουθεί τη νομοθεσία.
Να ελέγχει τη δημόσια διοίκηση.
Να αναδεικνύει προβλήματα.
Να συνομιλεί με την κοινωνία του αθλητισμού.
Να καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις και να συγκρούεται πολιτικά όταν διαπιστώνει στρεβλώσεις.

Ο αθλητισμός αποτελεί δημόσιο αγαθό και σημαντικό πεδίο κοινωνικής πολιτικής. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως περιθωριακό αντικείμενο ούτε ως πεδίο εθιμοτυπικών ανακοινώσεων.

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα να είναι ότι ο αθλητισμός εξακολουθεί να μην αντιμετωπίζεται από πολλά κόμματα ως αυτόνομος πολιτικός τομέας με δική του στρατηγική σημασία.

Αντιμετωπίζεται ως συμπλήρωμα της επικαιρότητας.
Κι όσο αυτή η αντίληψη κυριαρχεί, οι πραγματικές ανάγκες του ελληνικού αθλητισμού θα συνεχίσουν να μένουν χωρίς ουσιαστική πολιτική εκπροσώπηση.

Η κοινωνία του αθλητισμού δεν χρειάζεται άλλες συγχαρητήριες ανακοινώσεις όταν έρχονται οι επιτυχίες.
Χρειάζεται πολιτικές δυνάμεις που να βρίσκονται καθημερινά δίπλα στα σωματεία, στους αθλητές και στους ανθρώπους που κρατούν ζωντανό τον ελληνικό αθλητισμό.
Γιατί η πραγματική πολιτική δεν ασκείται την ημέρα των μεταλλίων.
Ασκείται τις υπόλοιπες τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες του χρόνου.