Οι φοιτητές έδιωξαν το καθεστώς – και τώρα κυνηγούν τους κλέφτες

Δεν είναι «σταθερότητα». Είναι λεηλασία.
Για χρόνια, οι Βρυξέλλες και τα μεγάλα ΜΜΕ μάς πουλούσαν τον Αλεξάνταρ Βούτσιτς ως εγγυητή της «οικονομικής ανάπτυξης» στα Βαλκάνια.
Η αλήθεια ήταν πιο βρώμικη: ένα σύστημα που λεηλατούσε το δημόσιο χρήμα, διόριζε ολιγάρχες και έστηνε εκλογές. Στις 25 Οκτωβρίου, η «Φοιτητική Λίστα» συνέτριψε το κόμμα του,140 από τις 250 έδρες, πάνω από 52% των ψήφων, τερματίζοντας 14 χρόνια διακυβέρνησης. Το κίνημα δεν γεννήθηκε σε κάποιο κομματικό γραφείο.
Γεννήθηκε στους δρόμους, μετά την τραγωδία στο Νόβι Σαντ, όπου η κατάρρευση στέγαστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό σκότωσε 16 ανθρώπους , θύματα της διαφθοράς στις δημόσιες συμβάσεις. Δύο χρόνια διαδηλώσεων μετέτρεψαν την οργή σε πολιτική δύναμη.
Και τώρα έρχεται το μέρος που τρομοκρατεί τις ευρωπαϊκές ελίτ.
Μέσα σε δύο εβδομάδες από τις εκλογές, η νέα εξουσία άρχισε να χτυπά το σύστημα στη ρίζα του.
Την αυγή της 4ης Νοεμβρίου, η πτήση JU134 για Μόσχα αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Βελιγράδι, επειδή ο Αλεξάνταρ Βούλιν — πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών — είχε επιβιβαστεί χωρίς έλεγχο ασφαλείας, προφανώς για να διαφύγει. Λίγες μέρες αργότερα, ο ιδιοκτήτης της Alta Banka, Davor Macura, συνελήφθη κατηγορούμενος ότι άδειασε το θησαυροφυλάκιο της τράπεζας, αφαιρώντας πάνω από 380 εκατομμύρια ευρώ σε μετρητά.Η τράπεζα ήταν ο κόμβος όπου περνούσαν οι πληρωμές της κρατικής ενεργειακής εταιρείας.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση,δεκάδες κρατικοί αξιωματούχοι, αστυνομικοί και «εργολάβοι της εξουσίας» οδηγήθηκαν στα κρατητήρια.
Οι φυλακές ερευνώνται για εξαγορά ψήφων.
Η αστυνομία για συγκάλυψη δολοφονιών.
Και τα μεγάλα κανάλια; Σιωπή.
Η ίδια σιωπή που συναντάς όταν ακουμπάς τα συμφέροντα των ισχυρών.
Δεν είναι συντακτική επιλογή είναι ένστικτο επιβίωσης.
Γιατί αυτό που συμβαίνει στη Σερβία είναι ένας καθρέφτης. Οι τράπεζες-φαντάσματα, οι κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες, οι δημόσιες συμβάσεις-μαμούθ, η αστυνομία που προστατεύει μαφίες αντί για πολίτες , όλα αυτά υπάρχουν και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η διαφορά είναι ότι στη Σερβία, ένα φοιτητικό κίνημα τόλμησε να κάνει αυτό που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θεωρούν αδιανόητο, να κυβερνήσει ενάντια στα συμφέροντα της ολιγαρχίας.
Οι Βρυξέλλες μπορούν να δίνουν βραβεία «μεταρρυθμίσεων» σε χώρες που πουλάνε το δημόσιο πλούτο σε ημετέρους, αλλά δεν αντέχουν να βλέπουν μια ριζοσπαστική λαϊκή κινητοποίηση να αμφισβητεί την ίδια τη λογική του συστήματος.
Το ερώτημα δεν είναι σερβικό. Είναι παγκόσμιο.
Αν οι Σέρβοι κατάφεραν, μέσα σε δύο εβδομάδες, να στείλουν τους λεηλάτες πίσω από τα κάγκελα, τι ακριβώς μας εμποδίζει; Η απάντηση είναι απλή: τίποτα ,εκτός από την υποταγή μας.
Η «Φοιτητική Λίστα» απέδειξε ότι η κάλπη μπορεί να είναι όπλο, αρκεί να μην την παραδώσεις στους διαχειριστές του συστήματος. Η εξουσία δεν χαρίζεται. Κατακτιέται.

Comments are closed.