Από ‘No new wars’ σε ‘New wars everywhere’ – ο Trump του σήμερα νίκησε τον Trump του χθες 7-0
Ωστόσο, στη δεύτερη θητεία του (από τον Ιανουάριο 2025), αυτή η εικόνα έχει ανατραπεί δραματικά, με στρατιωτικές επιθέσεις σε τουλάχιστον επτά χώρες, συμπεριλαμβανομένων επιχειρήσεων regime change στο Ιράν και τη Βενεζουέλα.
Αυτή η μεταστροφή δεν είναι απλώς μια τακτική προσαρμογή, αλλά μια ριζική προδοσία των προεκλογικών υποσχέσεων, που εκθέτει την αμερικανική εξωτερική πολιτική σε κινδύνους παγκόσμιας αποσταθεροποίησης και εσωτερικής διάσπασης. Στο παρόν άρθρο, εξετάζουμε αυτή την εξέλιξη με βάση εμπειρικά δεδομένα, αποκαλύπτοντας πώς ο Trump του “χθες” –ο απομονωτιστής– έχει γίνει ο Trump του “σήμερα” –ένας νεο-ιμπεριαλιστής– και γιατί αυτή η αλλαγή απειλεί όχι μόνο την παγκόσμια τάξη, αλλά και την ίδια την αμερικανική δημοκρατία.
Η Ρητορική του Χθες, είναι μια Εικόνα Ειρήνης, Βασισμένη σε Πραγματικά Επιτεύγματα.
Κατά την πρώτη θητεία του, ο Trump απέφυγε την έναρξη νέων μεγάλων συγκρούσεων, αποσύροντας δυνάμεις από το Αφγανιστάν και τη Συρία, ενώ προώθησε διπλωματικές συμφωνίες όπως τις Abraham Accords.
Η πολιτική αυτή, ριζωμένη στον απομονωτισμό, αντανακλούσε μια κριτική στους προηγούμενους προέδρους για “ατελείωτους πολέμους” που σπαταλούσαν αμερικανικούς πόρους.
Στις προεκλογικές ομιλίες του 2024, ο Trump επανέλαβε ρητά: “Δεν θα ξεκινήσουμε νέους πολέμους” και “Θα φέρουμε τα στρατεύματα σπίτι”, κερδίζοντας την υποστήριξη ενός κουρασμένου από πολέμους αμερικανικού κοινού.
Αυτή η στάση δεν ήταν απλώς ρητορική.
Στατιστικά, η πρώτη θητεία σηματοδότησε τη χαμηλότερη εμπλοκή σε νέες συγκρούσεις από εποχής Carter, ενισχύοντας την εικόνα ενός “ρεαλιστή” ηγέτη που προτιμά τις συναλλαγές από τις βόμβες.
Ωστόσο, αυτή η εικόνα ήταν εύθραυστη, βασισμένη σε επιλεκτική ερμηνεία:
Ο Trump αύξησε τις drone επιθέσεις και διατήρησε παρουσία σε Ιράκ και Συρία, αλλά απέφυγε μαζικές εισβολές.
Ο Trump του Σήμερα,από την Απομόνωση στην Επιθετική Επέκταση.
Από τον Ιανουάριο 2025, η εξωτερική πολιτική του Trump έχει γίνει “muscular” και “expansionist”, με στρατιωτικές ενέργειες που ξεπερνούν ακόμα και τις νεοσυντηρητικές πολιτικές του Bush.
Μέσα σε λιγότερο από 14 μήνες, οι ΗΠΑ έχουν βομβαρδίσει στόχους σε Ιράν, Υεμένη, Συρία, Ιράκ, Νιγηρία, Σομαλία και Βενεζουέλα.
Στο Ιράν, η επιχείρηση “Operation Midnight Hammer” (Ιούνιος 2025) κατέστρεψε πυρηνικές εγκαταστάσεις, ενώ τον Φεβρουάριο 2026 ακολούθησε πλήρης επίθεση για regime change, με θανάτους ηγετών όπως ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ και εκατοντάδες αμάχους.
Στη Βενεζουέλα, η “Operation Absolute Resolve” (Ιανουάριος 2026) οδήγησε στη σύλληψη του Nicolás Maduro, μια πράξη που χαρακτηρίστηκε ως “ιμπεριαλιστική” και παραβίαση κυριαρχίας.
Αυτή η στροφή παραβιάζει διεθνές δίκαιο, όπως το Άρθρο 2(4) του Χάρτη του ΟΗΕ, που απαγορεύει την επιθετική χρήση βίας.Οι επιθέσεις έχουν προκαλέσει τουλάχιστον 1.205 θανάτους αμάχων στο Ιράν, καταστροφή υποδομών (νοσοκομεία, σχολεία, εργοστάσια) και περιβαλλοντικές καταστροφές, όπως μαύρη βροχή στο Τεχεράνη.
Σε πολιτικό επίπεδο, η απουσία “guardrails” –εσωτερικών ελέγχων από συμβούλους όπως στην πρώτη θητεία– επιτρέπει παρορμητικές αποφάσεις, μετατρέποντας την πολιτική σε προσωπική σταυροφορία.
Σκληρά Επιχειρήματα η Προδοσία και οι Συνέπειες,πρώτον, αυτή η πολιτική είναι προδοσία των ψηφοφόρων.
Πολλοί MAGA υποστηρικτές, που ψήφισαν για “no new wars”, τώρα τον κατηγορούν ως “neocon warmonger”.
Χαρακτηριστικά, χρήστες στο X εκφράζουν απογοήτευση,”Trump 2.0 is the story of a foreign bought Presidency” και “He has invaded Venezuela for no reason, threatened Greenland & Cuba, now Iran”.
Αυτή η διάσταση αποδυναμώνει την εσωτερική συνοχή, αυξάνοντας πολιτική πόλωση.
Δεύτερον, οι ενέργειες ενισχύουν εχθρούς.
Η επίθεση στο Ιράν ενθαρρύνει Ρωσία και Κίνα να επεκταθούν, ενώ η “regime change” στη Βενεζουέλα αποσταθεροποιεί τη Λατινική Αμερική χωρίς μακροπρόθεσμα οφέλη –οι σοσιαλιστές παραμένουν στην εξουσία και το πετρέλαιο δεν ωφελεί τις ΗΠΑ.
Τρίτον, οικονομικά, οι πόλεμοι κοστίζουν.
Οι επιπλέον $150 δισ. σε αμυντικές δαπάνες (2026) σπαταλούν πόρους από εσωτερικές προτεραιότητες, όπως η οικονομία που εξασθενεί.
Η Ανάγκη για Λογοδοσία
Ο Trump του χθες συμβόλιζε μια ρεαλιστική απόσυρση ο Trump του σήμερα ενσαρκώνει έναν αχαλίνωτο ιμπεριαλισμό που ρισκάρει παγκόσμιο χάος.
Αυτή η μεταμόρφωση, χωρίς λογική στρατηγική, απειλεί την ειρήνη και υπονομεύει την αμερικανική ηγεσία.
Οι πολίτες και οι σύμμαχοι πρέπει να απαιτήσουν λογοδοσία, υπενθυμίζοντας ότι η πραγματική δύναμη έγκειται στη συνέπεια, όχι στην παρόρμηση.
Διαφορετικά, η “America First” θα γίνει “America Alone” σε έναν εχθρικό κόσμο.
Comments are closed.