Το Έκτακτο Συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας, που ολοκληρώθηκε το μεσημέρι της Κυριακής 8 Φεβρουαρίου 2026, σηματοδότησε μια κομβική στιγμή για τον πολιτικό σχηματισμό υπό τον Στέφανο Κασσελάκη.
Μετά από έντονες συζητήσεις και ψηφοφορίες, οι σύνεδροι ενέκριναν με συντριπτική πλειοψηφία την πρόταση για μετονομασία του κόμματος σε «Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο», ανοίγοντας τον δρόμο για μια πιο κεντρώα και προοδευτική ταυτότητα.
Η πρόταση, που εισήγαγε ο ίδιος ο πρόεδρος Κασσελάκης κατά την πρώτη ημέρα των εργασιών, έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από την πλειονότητα, παρά τις επιφυλάξεις ορισμένων στελεχών που έθεσαν ζητήματα για τον χαρακτήρα του «κέντρου» σε μια εποχή πολιτικής πόλωσης.
Η αλλαγή αυτή στοχεύει να διευρύνει την απήχηση του κόμματος πέρα από τα παραδοσιακά όρια της αριστεράς, εστιάζοντας σε θέματα όπως η κοινωνική δικαιοσύνη, η οικονομική ανάπτυξη και η περιβαλλοντική βιωσιμότητα.
Ωστόσο, η τελική επικύρωση θα γίνει μέσω ενός εσωκομματικού δημοψηφίσματος, που θα διεξαχθεί ηλεκτρονικά εντός των επόμενων εβδομάδων, δίνοντας φωνή σε όλα τα μέλη.Στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης, το συνέδριο προχώρησε σε σημαντικές αλλαγές στη δομή ηγεσίας.
Εξελέγησαν δύο νέοι αντιπρόεδροι, η Θεοδώρα Τζάκρη, έμπειρη δικηγόρος και βουλευτής Πέλλας, γνωστή για τις παρεμβάσεις της σε θέματα περιφερειακής ανάπτυξης, και η Μυρτώ Κοροβέση, ειδική στο Εργατικό Δίκαιο και Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής, με έμφαση στα εργασιακά δικαιώματα. Επιπλέον, καταργήθηκε το Εθνικό Συμβούλιο ως θεσμικό όργανο, ενώ θεσπίστηκε η εκλογή των αντιπροέδρων απευθείας από το Συνέδριο, ενισχύοντας την αμεσότητα και τη λογοδοσία στην ηγεσία.
Αυτές οι αποφάσεις αντανακλούν την επιδίωξη του Κασσελάκη για ένα πιο ευέλικτο και δυναμικό κόμμα, ικανό να ανταποκριθεί στις σύγχρονες πολιτικές προκλήσεις.
Με αναφορές σε διεθνή πρότυπα όπως ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Μπέρνι Σάντερς, ο πρόεδρος τόνισε την ανάγκη μετάβασης από ένα «κίνημα διαμαρτυρίας» σε ένα «κόμμα εξουσίας», προσαρμοσμένο στις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.
Το δημοψήφισμα που ακολουθεί θα είναι καθοριστικό, καθώς θα δοκιμάσει την ενότητα και την αποδοχή των αλλαγών από τη βάση.
Ενόψει των επόμενων εκλογών, η πολιτική σκηνή παρακολουθεί στενά αν αυτή η στροφή προς το «προοδευτικό κέντρο» θα ενισχύσει ή θα διχάσει τον χώρο.
Στην Ελλάδα όπου η «δημοκρατία» έχει γίνει συνώνυμο της διαχειριστικής συναίνεσης, της λιτότητας με χαμόγελο και της εξουσίας που αλλάζει χέρια χωρίς να αλλάζει δομή, το να βαφτίζεσαι «Δημοκράτες» ενώ ταυτόχρονα συγκεντρώνεις εξουσία στον πρόεδρο, καταργείς συμβούλια και υπόσχεσαι «πρόοδο» χωρίς να αγγίζεις τις ρίζες της ολιγαρχίας, δεν είναι απλώς τακτική, είναι ειρωνεία.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν το «Προοδευτικό Κέντρο» θα πάρει 15% ή 25%, αλλά αν μπορεί ποτέ ένα κόμμα που γεννήθηκε από τα social media και τις προσωπικές αφηγήσεις να γίνει καταλύτης ριζικής αλλαγής, ή αν θα καταλήξει απλώς το πιο φωτογενές πτώμα της κεντροαριστεράς.
Ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να γίνεις εξουσία, αλλά να αποδείξεις ότι δεν θα γίνεις ακριβώς η ίδια εξουσία που πολεμάς, με καλύτερο φωτισμό και πιο ωραίο προφίλ.
Comments are closed.