«Αγωνιζόμαστε για να προφτάσουμε την αυγή και το αύριο, για να δημιουργήσουμε νέους χρόνους κι εποχές, στο μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων – Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα, με την καρδιά μας και με το αίμα μας».

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ!

Η Δίκη της Ντροπής και το Έγκλημα του Ψυχρού Πολέμου

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 30ής Μαρτίου 1952, στο στρατόπεδο του Γουδί, η ελληνική Δεξιά και οι ξένοι προστάτες της τέλειωναν τη δουλειά τους.
Τέσσερις άντρες στάθηκαν μπροστά στο απόσπασμα εκτέλεσης.
Ο φακός της Ιστορίας, όμως, σταμάτησε σε έναν μόνο, τον Νίκο Μπελογιάννη. Δεν τον έντυσαν μάρτυρα, τον εκτέλεσαν ως «κατάσκοπο».
Εμείς, σήμερα, τον διεκδικούμε ως ήρωα της Αντίστασης και σύμβολο της αταλάντευτης αξιοπρέπειας.

Ο Μπελογιάννης δεν ήταν τυχοδιώκτης ούτε πράκτορας.
Γόνος εύπορης οικογένειας από την Αμαλιάδα, σπούδασε νομικά, αλλά η αδικία τον οδήγησε στην επανάσταση .
Βαθιά ριζοσπάστης, καταλάβαινε νωρίς ότι η φτώχεια δεν αντιμετωπίζεται με φιλανθρωπία αλλά με ανατροπή των συσχετισμών.
Γι’ αυτό και από τα φοιτητικά του χρόνια εντάχθηκε στο ΚΚΕ, επιλέγοντας τον δύσκολο δρόμο της παρανομίας, της φυλακής και της εξορίας ,πρώτα από τον Μεταξά, μετά από τους Γερμανούς κατακτητές .

Η προδοσία της «λευκής τρομοκρατίας»

Αυτό που συνέβη το 1952 είναι μια από τις πιο μελανές σελίδες του ελληνικού κράτους.
Ο Μπελογιάννης δεν δικάστηκε επειδή κατασκόπευε την Ελλάδα.
Δικάστηκε επειδή πάλεψε γι’ αυτήν όταν οι δήμιοί του είχαν δειλιάσει.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ήταν στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, χτυπώντας τους ναζί στα βουνά της Πελοποννήσου.

Όμως, το 1952, το σύνθημα ήταν «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», και οι πρώην αντιστασιακοί έγιναν εχθροί Νο 1.

Δεν τον συγχώρεσαν ποτέ που δεν δέχτηκε την «τρομοκρατία του Δεκέμβρη» ούτε την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού ως ήττα του ίδιου του ελληνικού λαού.

Η δίκη του ήταν μια παρωδία, σκηνοθετημένη εν μέσω Ψυχρού Πολέμου.

Το κατηγορητήριο για «κατασκοπεία» υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η πρόφαση για να φιμωθεί μια φωνή που αποκάλυπτε τη διαφθορά και την υποτέλεια της τότε κυβέρνησης στους Αμερικανούς .
Ο ίδιος, όμως, δεν λύγισε.

Κρατώντας ένα γαρύφαλλο (λευκό ή ροζ, όχι απαραίτητα κόκκινο, αλλά βαμμένο στο αίμα της πάλης), μετέτρεψε την αίθουσα του δικαστηρίου σε βήμα καταγγελίας .

Η απολογία του είναι θρύλος, «Δεν αρνούμαι ότι είμαι κομμουνιστής.
Το αντίθετο.
Υπερηφανεύομαι γι’ αυτό.
Είμαι κομμουνιστής γιατί αγωνίζομαι για έναν κόσμο δίχως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» .
Σε μια εποχή που οι δοσίλογοι των ταγμάτων ασφαλείας είχαν «αθωωθεί» και στελέχωναν τον κρατικό μηχανισμό, ο Μπελογιάννης αρνήθηκε να ζητήσει χάρη.

Η μόνη του «ενοχή» ήταν ότι οραματιζόταν μια Ελλάδα ανεξάρτητη από τα ξένα κεφάλαια.

Η δολοφονία της λογικής και η κυβέρνηση Πλαστήρα, ανίκανη να αντέξει τις αντιδράσεις, κράτησε μια υποκριτική στάση.

Δέχτηκε πιέσεις από διεθνείς προσωπικότητες, τον Πικάσο, τον Σαρτρ, τον Τσάπλιν, ακόμα και τον στρατηγό Ντε Γκωλ .
Χιλιάδες τηλεγραφήματα έφτασαν στην Αθήνα ζητώντας αναστολή.

Κι όμως, το παρακράτος και η δεξιά τρομοκρατία επέμειναν.

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, μετέπειτα αρχιτέκτονας της Χούντας των Συνταγματαρχών, ήταν μέλος του δικαστικού συμβουλίου .
Η μοίρα έγραφε από τότε την πορεία του τόπου προς το σκοταδισμό.

Η εκτέλεση στο Γουδί δεν ήταν απλά μια δολοφονία.
Ήταν μια κραυγή, «Κανένας συμβιβασμός με την Αριστερά» .
Εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη για να τρομοκρατήσουν κάθε πολίτη που τολμούσε να σκέφτεται διαφορετικά. Αλλά ο λογισμός τους απέτυχε.
Η φιγούρα του Μπελογιάννη,με το ατάιστο βλέμμα και το λουλούδι στο χέρι, έγινε το παγκόσμιο σύμβολο του αγωνιστή που δεν εκβιάζεται.

Η κληρονομιά του «Ηττημένου»

Σήμερα, το κράτος που τον εκτέλεσε αναγνωρίζει επίσημα την Αντίσταση, ενώ η μνήμη του ζει στα γράμματα, την τέχνη και την καρδιά του λαού.
Ο Πικάσο τον αθανάτισε, ο Ρίτσος τον τραγούδησε, και η Ουγγαρία έδωσε το όνομά του σε ένα χωριό που φιλοξένησε Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες .
Ο Μπελογιάννης ηττήθηκε στο πεδίο του εμφυλίου, ηττήθηκε στο απόσπασμα εκτελέσεων, αλλά κέρδισε τη μεγάλη νίκη, την ηθική.Σε αντίθεση με τους δήμιούς του, που τους βλέπουμε σήμερα να περιφέρουν ανενόχλητοι την ακροδεξιά τους νοσταλγία, εκείνος κοιμάται ήσυχος.
Γιατί πρόδωσε μόνο την ανάγκη για μια ήσυχη ζωή, όχι τα ιδανικά του.

Η λογική των νικητών πέθανε μαζί τους.
Η λογική του Νίκου Μπελογιάννη είναι πιο ζωντανή από ποτέ.
Είναι το γαρύφαλλο που φυτρώνει ακόμα και στις ρωγμές του τσιμέντου της υποτέλειας.

Αιωνία του η μνήμη.